Biricik kızım bu sene 9 yasini bitirecek 10 yaşından gün alacak. 

Bazen kendisini uzun uzun inceliyorum.

Fakat bişey itiraf edeyim büyüdükçe içimde daha çok büyüyor. Sonrası için elbette bişey söyleyemem ama şu halleri çok hoş : ) 

MP3 çalarını takıp Hepsi 1 eşliğinde  şarkı söyleyip, dans ediyor. Ufak ufak süslenme eğilimleri başladı. Kendi arkadaş grubu var. Odasının kapısına rahatsız etmeyin yazısı astı!! : )) Arkadaşlarıyla telefon görüşmeleri yapıyor. Herhangi bir olay üzerinde kendi fikrini söylüyor. Yanlış yapıldığına inanmışsa eleştiride  bulunup kendi fikrini savunuyor.

Bazen anne gibi,  bazen de dertleşeceğim arkadaşım gibi hissetmeme sebep oluyor.

Büyümesiyle ilgili tek endişem, gözümün nurunu hayatın üzeceği gerçeği.  

Elbette üzülecekte, sevinecek de, hayal kırıklıkları da olacak, başarıları da olacak. Fakat o kendi hayatını yaşarken ben onun  hayatının neresinde olacağım? 

Annem de bizim için aynı endişeleri  taşımıştır eminim. Biz büyürken sürekli telaffuz ettiği  “anne olunca anlayacaksınız” lafı gittikçe daha çok anlam kazanıyor.

Bundan daha kötü bir anım olamaz diye düşündüğüm zamanlarımda annem ne hissetti hiç aklıma gelmedi. Ben sorunumu çözüp de renkli hayatıma devam ettiğimde arkamda bıraktığım annemi ne kadar yaraladım onu da hiç düşünmedim.

Yazık ki anne olunca anladım!!!

Bize hergün bayram olması sebebiyle tüm annelerimizin anne oldukları her günü kutlarım. : )

Bizim hediyemiz çocuklarımızın mutluluğu.