Doğumum kadar ismimi hak ettiğim başka bir durum hatırlamıyorum... Gerçekten nar gibi , eşimle evlendik bir taneydim, doğumdan eve döndük 5 tane olduk:) Ne hoş...

Hep bir kalabalık İtalyan ailesi hayal ederdim, çok şükür uzun ve çok zorlu bir süreç sonunda da olsa bu hayalimize kavuştuk... Dünyada bundan büyük bir mutluluk düşünemiyorum... Çok zorlu geçen hamilelik öncesi 2.5 yıl, üçüz olması nedeniyle riskli bir hamilelik, doğum, çok zorlu ilk 3 ay derken uzun bir zaman tam bir komando gibi yaşasak da, 3 ay hiç gece uyumadan başlarında oturup hem bu mucizeye inanmaya çalışıp hem de olabilecek bir tersliğe karşı tetikte olsam da, alt değiştirme ,besleme ve gaz çıkarma işlemi bizde hiç ara verilmeden devam eden bir gündelik  iş haline dönüştüğü halde sadece eşim , ben ve babam bu döngüyü nöbetleşe aralıksız sürdürsek de , bazı sağlık sorunlarını aşmak için çok sıkıntılı günler geçirsek de şimdi 3 yaşındayız... Sanırım ben ancak yeni yeni nefes almaya, tekrar yaşadığımı hissetmeye , bu çılgın koşturmalı resimdeki bir karekter olmanın yanı sıra arada da olsa  bir adım geri çekilerek , büyük resmi yavaş yavaş görmeye başaladım, bu yüzden çok mutluyum.

 Çocukların  anaokuluna yarım gün başlamasıyla birlikte hayatın akışı da değişti. Artık kısıtlı da olsa çocuksuz birkaç saatim var ve ben şimdi bu zamanı ne yapacağıma, nasıl daha iyi değerlendirebileceğime karar vermeye çalışıyorum. 5 yıl kadar günlük normal rutin dışında kalınca bu biraz zaman alıyor. Ama en azından artık market alışverişine girmeden kendime bir kahve alıp, onun keyfini çıkararak marketi dolaşmayı, kitap seçmek ve okumak gibi çok uzun zamandır hiç yapamadığım bir keyfi tekrar yaşayıp kitapçı gezmeyi, hiç bir işim olmasa da sevdiğim bir kafede oturup kitap okumak için evden çıkmayı başarabiliyorum. Çocuklarla birlikte yaşam aynen devam ederken , bana ait minik nefes alma odacıklarım var artık. Şimdi onları en verimli şekilde kullanmak için tüm çabam. Biz hayatımızdaki herşeyi , günlük yaşamı, alışverişden, yemek yapmaya, tamirden yürüyüş yapmaya herşeyi daima çocuklarla birlikte yaptık ve birlikte yaşamayı öğrendik. Gidebilecekleri her yere bizimle geldiler, üç çocukla 2 günlük tatillere bile keyifle gittik, buz tutmuş Eğmir gölünde karların içinde biberon maması soğuttuk, doğduklarından beri her yaz tatile yanımızda yardımcı olmadan gittik. Biraz gezenti bir çifttik daha önce, şimdiyse gezenti küçük bir klan olduk:) Yani onları da kendimiz uydurduk. Tanrıya her an bu güzelliği  yaşamak isteyen herkese nasip etmesi için dua ediyorum.

Yaşamın koşturmalı, acımasız akışı içinde geri çekilip yaşama dışarıdan bakarak alınabilecek keyiflerle tekrar tanışmanın şerefine ...