Sen çok güzelsin Kayra. Ellerin minicik Kayra. Sen miniciksin. Ellerine dokunmayı öyle çok seviyorum ki… Onların sıcaklığını hissetmeyi. Yumuşacıklar. Öpüyorum bol bol. Okşuyorum Kayra…

Konuşabilsen bile Kayra, hayat öyle çok zor ki senin için… Kapılar hep kapalı durmalı, hep aynı yere oturmalısın trende, kreşte hep aynı klozeti kullanmalısın, pazılların bitmeden kalkmazsın, tren hareket etmeden istasyondan ayrılmazsın. Bir sürü ritüeller… Ve daha pek çok şey var. Öyle güç ki bunca takıntıyla yaşamak. Yolları ezberliyorsun Kayra. Her şeyi kotluyorsun. Ve bunlarla mücadele etmek, başa çıkabilmek ne çok zor şey Kayra.

Ben Kayra bazen öyle çok çabalıyorum ki… Öyle çok çabalıyorum ki, insanların acıyarak baktıklarını hissediyorum bize, gözlerinin boğumlandıklarını görüyorum. Ama güçlüyüz Kayra. Dostlarımızı şaşırtacak kadar güçlüyüz. Seninle çocuk operasına gidip, en ön sıralara oturacak kadar çoookkk… güçlüyüz…

Bir yerlere gitmemizden korkmuyorum ben Kayra. Seni tanıdığım için nasıl susturabileceğimi biliyorum. Üstelik ağlamandan da utanmıyorum. Öyle kabul etmişim. Duygularını, tepkilerini ancak mızırdayarak, ağlayarak ifade edebiliyorsun. Sevindiğinde zıplayıp garip mutluluk sesleri çıkardığın gibi… Ve ben bunu anlayabiliyorum Kayra.

Benim duygularıma gelince; gerçek anlamda ne baban anlayabilir, ne de bir başkası. Ancak seninle birebir yaşayan öğretmenin Besime ve Anneannen…

Düşünsene Kayra… Besime. Ne çok seviyor seni. İstiare namazına yatıyor senin için. Her gece seni düşünüp konuşacak mı hayalinle uyuyor. Kitaplar okuyor, seanslarını izliyor, seanslarına giriyor. Filmler alıyor. Heyecanla anlatıyor yaptıklarınızı, üst kata o gün oynadığınız oyuncakları getirmeye çıkıyor. Annesine anlatıyor… Bazen öyle heyecanlanıyor ki Kayra… İnsanların bana baktıkları gibi… Tıpkı onlar gibi bazen… Her zaman değil… Dolu gözlerle bakıyorum ona. En önemlisi de ne biliyor musun kendini senin yerine koyuyor ve öyle görmeye çalışıyor…

Benim sana verebildiklerim bunlar Kayra. Seni sevebilecek insanlara emanet etmek. Daha fazlası elimden gelmiyor… Keşke Kayra… Keşke…

Hasret teyzen gibi düşünmek lazım Kayra. O diyor ki bana, "bu dünyada olmasa bile öbür dünyada Nilay’ın benimle konuşacağını, benimle dertleşeceğini biliyorum, tıpkı diğer kızların anneleriyle dertleştikleri gibi… tıpkı onlar gibi biz bunu yaşayacağız diyor". İşte böyle olmak lazım Kayra. Böyle düşünmek lazım.

Tülin Akyıldız